การสูญเสียบุคคลที่รัก
รหัส H2011-0706-01

ความเศร้าโศกเสียใจที่เกิดจากการสูญเสีย โดยเฉพาะการสูญเสียบุคคลผู้เป็นที่รัก เป็นปฏิกิริยาทางจิตใจที่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ โดยจะมีอาการคล้ายอาการของโรคซึมเศร้า มีอารมณ์เศร้า หงุดหงิด เบื่อหน่าย ไม่อยากเข้าสังคม นอนไม่หลับ เบื่ออาหาร นอกจากนี้อาจมีความรู้สึกผิด รู้สึกโกรธ ยอมรับความเป็นจริงของการสูญเสียไม่ได้ โดยปกติแล้วอาการมักจะดีขึ้นในเวลา 2 เดือน แต่ถ้ามีอาการนานกว่านั้น และมีอาการที่รุนแรงกว่าปฏิกิริยาปกติต่อการสูญเสีย เช่น

• รู้สึกผิดในเรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากที่เกี่ยวกับสิ่งที่คิดว่าตนควรทำ หรือไม่ควรทำในช่วงที่ผู้ตายเสียชีวิต
• คิดหมกมุ่นเกี่ยวกับความตาย นอกเหนือจากความรู้สึกอยากตายแทน หรือตายไปพร้อมกับผู้เสียชีวิต
• คิดหมกมุ่นว่าตนไร้ค่า ไม่มีความหมาย
• มีการเคลื่อนไหวและความคิดช้าอย่างชัดเจน
• มีความบกพร่องของการปฏิบัติหน้าที่ต่างๆ ทั้งทางสังคมและการงานอย่างมาก เป็นเวลานาน
• มีอาการประสาทหลอน นอกเหนือไปจากการคิดว่าได้ยินเสียง หรือเห็นภาพของผู้ตายเป็นช่วงสั้น ๆ ซึ่งอาจพบได้ในปฏิกิริยาปกติ

ถ้ามีอาการดังกล่าวแสดงว่าความสูญเสียนั้นอาจจะรุนแรงถึงขั้นเป็นโรคอารมณ์ซึมเศร้าได้ ควรมาปรึกษาแพทย์

ระยะของการปรับตัวกับการสูญเสียที่เป็นปกติ ในช่วงเวลา 2 เดือน

• สามารถยอมรับและเผชิญกับความจริงของการสูญเสียได้
• สามารถแสดงความรู้สึกเศร้าเสียใจต่อการสูญเสียได้
• สามารถปรับตัวกับการใช้ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปหลังการสูญเสียได้
• สามารถตัดใจจากผู้ที่จากไปและสร้างความสัมพันธ์กับบุคคลอื่น เช่น สามารถคงความสัมพันธ์กับลูกหลานได้ต่อไป