แง่คิดดีดี

ใครใช้ Internet หรือ ใช้ E-mail คงจะเคยทราบ หรือ เคยเจอกับตัวเองว่า มีจดหมายขยะ (junk mail) จากใครก็ไม่รู้ เข้ามาใน mail box อยู่เรื่อยๆ ลบไปเดี๋ยวก็มาใหม่ block ไปก็ไม่ได้ ประมาณว่า “คุณคือผู้โชคดี”, “หารายได้จากทางเน็ต”, “ลดน้ำหนัก 10 กิโลภายในหนึ่งเดือน” หรือ ขายของสารพัด น่ารำคาญมากๆ

อีกประเภทก็คือ Forwarded mail พวกนี้มักจะเป็นจากเพื่อนๆเราที่เรารู้จัก จากประสบการณ์ส่วนตัว โดยมาก mail พวกนี้เกิดจากความหวังดี คือคนอ่านอยากเผื่อแผ่ข้อมูลที่คิดว่าเป็นประโยชน์ให้กับเพื่อนๆก็ส่งต่อๆกันมาเรื่อยๆ ด้วยความสัตย์จริงครับ โดยมากดูเสร็จอยากลบทิ้ง ไม่ใช่ว่ามองไม่เห็นความหวังดีของเพื่อนนะครับ แต่โดยมากที่ผมได้ก็เป็นพวก กลอนซึ้งๆ (แบบวัยรุ่น ม. ต้น), เรื่องขำขัน (ที่บางทีก็ไม่ได้อยากอ่าน), รูปที่หาดูยาก รูปโป๊ หรือซวยหนักคือ ไวรัส หรือโทรจัน อะไรทำนองนี้ โดยรวมๆแล้ว เกือบทั้งหมดผมลบทิ้งหมด

มีอยู่วันหนึ่งผมได้ attached file จากเพื่อนคนหนึ่งมาเป็น .pps file (คล้ายๆเป็น PowerPoint file) เช็คดู… ไม่มีไวรัสอะไร เอ้าลองเปิดดู อันนี้น่าจะเป็นจดหมายไม่กี่ฉบับที่ผมไม่ลบ อยากเก็บไว้ดูนานๆ กลัวหายอีกต่างหาก เจ้าของ file ลงชื่อไว้ว่า “F. Pimraksa” ผมไม่รู้จัก ไม่เคยได้ยินชื่อเลยว่าเป็นใคร แต่ว่าผมขอ คัดลอก สิ่งดีๆ หรือความหวังดีที่เพื่อนได้กรุณาส่งจดหมายอันนี้มาให้ผมกับผู้อ่านก็แล้วกัน (ผมก็กำลัง forward mail อยู่เหมือนกัน) ลองอ่านดูนะครับ

ยางลบ

สมัยเด็กๆ ครูสอนศิลปะท่านหนึ่งสอนฉันเสมอว่า

เวลาเราใช้ดินสอวาดภาพ .. เราห้ามใช้ " ยางลบ

ตอนนั้น ฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ของครูสักเท่าไหร่

รู้เพียงแต่ว่าเวลาฉันวาดภาพแล้วเส้นมันบิดเบี้ยว ฉันก็อยากแก้ให้มันตรง สวย....

แต่ทุกครั้งที่ฉันหยิบยางลบขึ้นมาเพื่อจะลบภาพนั้น

ครูของฉันก็จะเตือนถึงกติกานั้นเสมอ

สุดท้ายฉันจึงเลือกใช้วิธีต่อเติมภาพๆ นั้นไปตามจินตนาการ

เช่น ถ้าฉันตั้งใจวาดรูปหน้าคน แต่ฉันเผลอวาดดวงตากลมโตเกินไป

ฉันก็จะใช้วิธีเปลี่ยนตากลมๆ นั้นเป็นแว่นตาแทน

แม้ตอนนั้นฉันจะไม่เข้าใจว่า … ทำไมฉันจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ

และแม้ฉันจะไม่เคยคิดวาดรูปหน้าคนใส่แว่นตามาก่อน

แต่ฉันก็ได้รูปหน้าคนตามที่ต้องการ แถมยังภูมิใจว่า....

ฉันสามารถวาดภาพๆ นั้นด้วยความมั่นใจ และไม่ต้องใช้ยางลบภาพเลย สักครั้ง...

เวลาผ่านไป ฉันโตขึ้น ฉันเรียนรู้ว่า สิ่งที่ครูสอนวันนั้น

แท้จริงแล้วมันปลูกฝังนิสัยหนึ่งให้กับฉัน นั่นคือ

การเข้าใจธรรมชาติของความผิดพลาด

ความผิดพลาดเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของคนทุกคน

และในชีวิตหนึ่งนี้ก็มีหลายครั้งที่ฉันได้พบมันโดยไม่ตั้งใจ

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันยอมรับความผิดพลาดเหล่านั้น

และรวบรวมสติเพื่อแก้ไขปัญหาต่างๆ ได้

ก็คือ....

การที่ฉันเข้าใจว่า ธรรมชาติของความผิดพลาด

คือการที่มันเกิดขึ้นแล้ว จะคงอยู่อย่างถาวร

ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ยางลบ ลบความผิดพลาด

แต่ฉันจำเป็นต้องใช้ สมอง ต่อเติมแก้ไขภาพวาดของฉันให้สมบูรณ์ด้วยตัวเอง....

ดังนั้น ถ้าความผิดพลาดมันเกิดขึ้นกับเราแล้ว

การที่เราจะมานั่งร้องห่มร้องไห้

อ้อนวอนขอ แหกกฎ เพื่อใช้ยางลบกลับไปลบแก้ไขมันนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้

สิ่งเดียวที่จะทำได้

ก็คือ รู้จักพลิกแพลงแก้ไขสิ่งเหล่านั้นด้วยสติ

และวาดภาพของตัวเองต่อไปด้วยความระแวดระวังมากขึ้น...

ทุกคนมีดินสอหนึ่งแท่งเพื่อจะวาดภาพชีวิตของเราให้สวยงาม...

แต่เราไม่มียางลบสักก้อนที่จะเอาไปลบสิ่งที่เราทำผิดพลาดมาแล้วได้

ดังนั้นเราต้องตั้งใจ และมีสติทุกครั้งที่ลากเส้น...

และถึงแม้ภาพที่เราวาดจะออกมาไม่เหมือนกับภาพที่เราฝันไว้

สักเท่าไหร่...

แต่มันก็มาจากมือของเรา เราควรจะภูมิใจกับมันได้เสมอ

ไม่ต้องกลัวหรอก แม้จะรู้ดีว่าสักวันหนึ่ง

เราอาจลากเส้นบิดเบี้ยวไปบ้าง

เพราะถึงอย่างไร ฉันเชื่อว่า ถ้าสมองและหัวใจของเราทำงาน

อย่างเต็มที่...

ภาพชีวิตของเราก็งดงามได้ โดยไม่ต้องใช้ยางลบ....

เป็นอย่างไรบ้างครับ ผมเองคิดว่ามันเป็นเรื่องสั้นๆที่เตือนสติเราได้ดีมากๆ รวมทั้งการบรรยายก็ดูง่ายเปรียบเทียบ (Metaphor) ได้ชัดเจน และท้ายสุดก็คือ น่าจะนำไปใช้กับชีวิตของเราได้ ผมต้องขอขอบคุณสำหรับความคิดดีๆ ของคุณ F. Pimraksa เป็นอย่างมากที่ได้มีส่วนมอบแนวทางการสร้างความงดงามทางความคิดกับผู้คนในโลกนี้